Tim is een fanaticus. Een fanaticus kenmerkt zich door het blindstaren op één enkel iets wat voor hem heiliger is dan wat dan ook in de wereld. In deze tijd dat de hele samenleving bezig is te radicaliseren (links-extremisme, rechts-extremisme, moslim-extremisme, joods-extrmisme, christen-extremisme, noem maar op…) is dat niet uitzonderlijk, maar waar het fundamentalisme niet-westerse opvattingen betreft wordt er oorlog tegen gevoerd, terwijl als het copyright-fundamentalisme betreft, wordt er lof van gesproken.
Wat is er nou conservatiever? Dat je vrouwen met hoofddoek laat lopen om ze te beschermen tegen ongemanierde mannen, of dat je blind vastklampt aan een wetgeving uit 1923 en die zo aanbidt dat er geen haar op je hoofd is die eraan wil denken dat die wetgeving misschien achterhaald is?
Een vergelijk met religie zit al overduidelijk in dit artikel en dat is ook niet zo gek: sinds de opkomst van het groot-kapitalisme is geld de nieuwe God geworden. Grote bedrijven zijn de nieuwe kerken, economen Zijn profeten, met futures als profetieën.
Iedereen die het Geld niet aanbidt is een ketter. En ketters worden aangepakt door de Inquisitie van organen zoals RIAA en BREIN die zichzelf hebben opgedrongen als handhavers van de Wet van het Grote Geld.
Zelfs tijdens een malaise als de huidige, zijn er blinde profeten die blijven roepen dat Geld het allemaal wel zal oplossen. Maar heeft het laatste jaar ons niet laten zien dat Geld juist de oorzaak was van deze situatie. Of nee, eigenlijk kopt dat niet. Dat is hetzelfde als roepen dat God de aanstichter is van alle misere op deze aardkloot. De oorzaak is het Geld-fundamentalisme.
Nog nooit in de geschiedenis is God daadwerkelijk de oorzaak geweest van iets slechts. Altijd was het de fundamentalistische aanhang die de boel vernachelde. “I don’t have a problem with God, just with his fanclub”. Een prachtige uitspraak over het misbruik maken van iets waar veel mensen heil in zien.
Voor Tim zijn Copyrights heilig. En niets zal hem ervan weerhouden om dat in stand te houden. Als een Don Quixote de La Mancha vecht hij tegen copyrightschenders als ware het windmolens. Diezelfde Don Quixote was echter geobsedeerd door ridderverhalen, in een tijd dat ridders al een verouderde traditie waren.
Heer Quijada, wat de echte naam was van Don Quixote, was door het veelvuldig lezen van ridderromans echter zo verliefd geworden op het ridderschap en de grootse traditie, dat hij heilig begon te geloven dat hij zelf een ridder was.
Heer Kuik vertoont dezelfde waanideeën: in een tijd dat de waarde van copyrights aan het afbrokkelen is, houdt hij krampachtig vast aan vervlogen tijden. Zijn brein kan het simpelweg niet bevatten dat aan alles een einde komt. Zijn geloof is zo sterk dat ieder argument tegen het bestaan van copyrights in de traditionele vorm, direct aan de kant wordt gezet. Het komt niet aan.
Eigenlijk moeten we dus medelijden hebben met deze goedgelovige autist die niet in staat is tot verandering.
Neem hem niet te serieus en laat hem af en toe goed uithuilen op je schouder. Hij heeft het nodig. want de wereld zoals hij die heeft leren kennen is eindig. En mensen die in zo’n situatie geen schouder krijgen om op te huilen, zijn in staat tot wanhoopsdaden.
